Mahallenin En Kurnaz Kedisi ya da Bir Dürümün Peşindeki 3 Gün

[Haceli]

Mahallenin En Kurnaz Kedisi ya da Bir Dürümün Peşindeki 3 Gün

Herkese selam, yine ben! Geçen sefer gerilim anlatmıştım, bu sefer gülmekten yanaklarım ağrıdı. Başıma gelen olayı anlatmazsam çatlarım. Lütfen kimse bana "Sen de salak mısın?" demesin, çünkü evet, salaktım.
Ben Cem, 29 yaşında, bekar, mamut gibi bir kedi sahibiyim. Kedimin adı Paşa. Adı gibi kendisi de mahallenin tartışmasız en kibirli, en afacan, en psikopat tekir kedisi. Paşa'yı 3 yıl önce sokaktan aldım, ama o beni değil, ben onu evlat edindim sanırım. Her sabah saat 6'da suratıma yumruk atarak uyandırır, istemediği mamayı yüzüme fırlatır, ama akşam olunca da kucağıma kıvrılır. Neyse, asıl mesele geçen hafta başladı.
1. Gün: Dürümü Kapma Operasyonu
Geçen Çarşamba akşamı işten çok yorgun argın geldim. Canım acılı dürüm çekiyordu. Mahallenin meşhur "Dürümcü Ali Usta"ya gittim, 2 adet yarım ekmek dürüm aldım. Birini ben yiyecektim, diğerini buzdolabına koyup ertesi gün işe götürecektim. Eve geldim, paketleri mutfak masasına koydum. Birini açtım, yemeye başladım.
Paşa, her zamanki gibi oturdu ve bana öyle bir baktı ki... Sanki bana "Bu dürümün yarısı benim, bunu biliyorsun" diyordu. Ama o akşam inadına vermedim. "Paşam, senin maman var, bu benim" dedim ve dürümü yedim. Paşa kalkıp gitti. Normalde bu kadar kolay pes etmez, belli ki bir şey planlıyordu.
2. Gün: Buzdolabı Krizi
Ertesi sabah işe gitmek için giyindim, çantamı aldım, buzdolabını açtım ki... Dürüm yok. Orta raftaki dürüm paketi ortadan kaybolmuştu. Etrafta ne bir kırıntı, ne bir yağ lekesi, ne de bir ambalaj kağıdı. Tüm mutfağı didik didik aradım. Paşa, kanepede yatıyor ve bana "Ne bakıyorsun?" der gibi süzüyordu.
Tamam dedim, belli ki kapıyı aralık bırakmışım, Paşa açmış yemiş. Kendi kendime "Neyse, Ali Usta'ya gider yeni dürüm alırım" dedim.
Akşam işten çıkıp yine Ali Usta'ya uğradım. Bu sefer 3 tane aldım (birini Paşa kaptı, birini ben yerim, birini de buzdolabına saklarım diye). Eve geldim, sıkı bir strateji belirledim: Dürümleri buzdolabına koyarken üzerine kocaman bir tencere oturtacaktım ki Paşa açamasın. Tencereyi de ağır bir su şişesiyle bastırdım. "Bu sefer yok oğlum" dedim ve gururla yatağa gittim.
3. Gün: Şoke Olan Cem
Sabah kalktım, gözümü açtım. Normalde Paşa beni 6'da uyandırırdı ama o gün sessizlik vardı. Hemen mutfağa koştum. Tencere yerli yerinde. Su şişesi yerli yerinde. Sevinçle tencereyi kaldırdım... Dürümler gitmiş. Ambalajları bile ortada yok. Ama tencere ve şişe hiç oynatılmamıştı.
Kafayı yemek üzereydim ki, salondan bir hışırtı geldi. Gittim baktım, Paşa televizyon sehpasının altından çıktı. Ağzından bir parça yeşillik sarkıyordu. Beni görünce utanır gibi yaptı, sonra ağzındakini sümkürdü ve hiçbir şey olmamış gibi tırmalamaya başladı.
Ve o an fark ettim. Buzdolabının altındaki o küçük, benim hiç fark etmediğim kedi deliği! Evet, buzdolabının arkasındaki duvarda, önceki kiracıdan kalma, fare deliğinden biraz büyük bir delik vardı. Paşa, bir gece önce o deliği keşfetmiş ve dürümleri buzdolabının altından çekerek sırayla yemişti. Tencereyle falan uğraşmaya bile gerek kalmamıştı.
İşin en komik tarafı ne biliyor musunuz? O gün akşam Ali Usta'ya gittim, bir şeyler anlatmaya çalışırken Ali Usta bana güldü ve dedi ki: "Oğlum, o kedi senden akıllı. Daha dün akşam buraya geldi. Sokaktan dürüm çaldığını sanıp kovaladım, meğerse seninkiymiş. Bizim dükkandan da çalmıştı bir tane..."
Sonuç mu? Paşa 3 günde 5 dürüm yedi, ben sadece 1 tane yedim. 5 günlük mamayı da yemiyor, ağzına kadar dürüm doldurmuş kedim, dün bir de üstüne kolonya şişemi devirdi. Şimdi evin her yeri lavanta kokuyor, Paşa da suratımı yalayarak özür diliyor. (Aslında özür dilemiyor, suratımdaki dürüm kokusunu alıyor ama neyse.)
Son not: Arkadaşlar, lütfen bana acıyıp dürüm göndermeyin. Ali Usta, Paşa'ya mahallemizin kara listesini çıkardı. Paşa şimdi pencereden dışarı bakıp sokaktaki diğer dürümcüleri süzüyor. Ben de bu hafta sonu tüm delikleri kapatıp, bir de kedime psikolog bulacağım.
Siz hiç bir kedi yüzünden dürümsüz kaldınız mı?[/size]